21 april 2011 10:00
Doordeweeks, met 11 man weg. Een kwartier warming-up en clubscheidsrechter. Nee, het leek ons allemaal niet mee te gaan zitten op deze avond in Groningen. Dit bleek we in de eerste helft toen we met 1-0 achter kwamen. Toch werd dit de tweede helft miraculeus omgezet naar een 1-2 voorsprong en hebben we de 3 punten uit Groningen mee gesleept.
Doordeweeks een wedstrijd moeten voetballen, altijd lastig. Voornamelijk op het gebied van spelers bleek het geval. We waren namelijk maar met 10 man! Ware het niet dat we zaterdag toch daadwerkelijk genoeg mensen op papier hadden..? In de tweede helft zouden we versterking krijgen maar deze bleef jammer genoeg ook uit waardoor de kameraad van Gydo, die eigenlijk even meeging om te kijken, de hele wedstrijd, overigens erg goed en scherp, heeft moeten vlaggen. Daar zijn we hem natuurlijk dankbaar voor. Desalniettemin betekende dit toch nog dat we met tien man weg moesten. Totdat Sam bij de kantine net voor vertrek met, in mijn ogen, een gek voorstel kwam. Hij vond dat ik Job Sietzen even moest bellen om mee te gaan. Nou had ik geen idee wie dat was, totdat iemand anders mij duidelijk maakte dat het hier om Job Lise ging. Na een kort telefoontje en een enthousiaste reactie van deze jonge telg van de nieuwe voetbalgeneratie gingen we toch met een volledig elftal richting Groningen.
Nadat bij enkele wildvreemde blote kerels het idee werd ontnomen dat ze even rustig konden douchen en omkleden, waren we klaar om het veld te betreden.
Dat we zonder wissels speelden wilde niet zeggen dat er iets ontbrak binnen het team. Niet op het gebied van positie invulling maar ook niet op het gebied van overtuiging. We begonnen erg fel en probeerden de tegenstand hard af te jagen. Dit leverde meerdere malen balbezit, op de helft van tegenstander, op. Jammer genoeg resulteerde dit nog niet in goed uitgespeelde kansen. Op het moment dat het merendeel van ons team het voor elkaar kreeg om de bal na een pass onder controle te krijgen werden er door onszelf aanvallen opgezet. Sake jaagde, zoals hij soms iets te vaak deed in de wedstrijd, goed door en bouwde hiermee een aanval op waarbij hij zelf uiteindelijk één op één met de keeper kwam te staan. Geen idee wat daar gebeurde maar de bal ging er in elk geval niet in. Zoals verwacht begon TKB, zoals ze zichzelf noemen, te doen wat ze het beste kunnen, afwachten en dan de juiste speler in stelling brengen. De sterke spits van TKB brak één keer door en wist met zijn chocolade been in de korte hoek zijn ploeg op voorsprong te zetten... Meerdere schuttingwoorden en geslachtsdelen schoten bij door mijn gedachte, op het moment dat het rustsignaal werd gegeven. Dit zal bij Alex ook het geval zijn geweest aangezien hij de eerste helft moest worden behandeld voor een verschrikkelijke gezichtsbloeding en nu met een kilo watten in zijn neus stond.
Sam gaf aan dat hij tevreden zou zijn als we hier met één punt zouden vertrekken maar door Fokke en mij werd aangegeven dat wij hier met 3 punten wilden vertrekken. Fokke omdat hij een keiharde en fanatieke Ubermensch is, en ik omdat ik, na al die jaren, AANVOERDER was. Deze rol nam ik serieus en had daardoor de extreme drang om ons team naar een overwinning te leidden. Niet dat wij aan dit soort rolverdelingen doen binnen het team, maar toch moest het gebeuren.
Na de welbekende dorstlessende plastic beker met ranja, moest het de 2de helft gaan plaats vinden. En zouden er wel eens even voor gaan hoor! We gingen iets groter en breder staan omdat volgens Sicco het veld, qua afmetingen, erg smal was. Het gevolg was dat onze, gemiddeld gezien, jonge tegenstander ook meer aan voetbal toe kwam. Het combineren kwam nu van hun kant en wij hadden steeds minder invloed op het spel. Op den duur kreeg de tegenstander een corner en Fokke verzuimde om de bal direct de hoek in te schoppen waarop TKB reageerde met “He joh, maakt ons niet uit hoor, jullie staan achter”. Dat was ook waar natuurlijk. Toch kreeg ik verschillende geluiden bij directe tegenstanders te horen waaruit zij dachten dat dit toch een heel erg sportieve wedstrijd was.
En toen? Toen gebeurde er iets wat niemand voor mogelijk hield. Er gebeurde iets waar, na de wedstrijd, nog lang over is nagediscusieerd. Het kwam er in ieder geval op neer dat een corner van ons goed werd voorgegeven en Tom de keeper bij de eerste paal regelementair in de weg stond. Hierdoor mepte de keeper de bal half in eigen goal! Nee! Ja! Het was fuckin 1-1! Wie had dat gedacht?
De knikker boys, zoals Job vantevoren zei, begonnen nu toch ietwat overmatig aan te vallen en verzuimde daarbij mee te verdedigen. Hierdoor kregen we veel ruimte op de helft van de tegenstander. Toen één van de vele rushes van Aalze werd onderbroken door een ietwat vieze overtreding kregen we een vrije trap 10 meter buiten de zestien. Sicco nam plaats, wat niet logisch is aangezien Sicco met zijn enorme hoofd best kan koppen natuurijk, achter de bal. Terwijl Sicco klaar stond schreeuwde keeper steeds hysterischer naar zijn muur waar ze moesten staan. Dit was voor Sicco het moment om de bal snel te nemen! Een snelle aanloop, een strakke bal richting rechter kruising..... En ja! Jawel! De keeper greep net mis en wij hadden de winst nu voor handen! OPPERMACHTIG!!!
Nu hadden we nog maar 1 doel, de westrijd uitspelen. En zoals de stand verraad is ons dit ook gelukt. Maar niet zo makkelijk als het lijkt. Er werden aan beide zijden in de tweede helft grote kansen gemist en daardoor was het, waarschijnlijk, een leuke wedstrijd om naar te kijken. Nu kreeg de tegenstander een corner en wederom liet Fokke de bal liggen, daar werd TKB op hun beurt nu kwaad om, want ja nu stonden zij ineens achter.
De laatste fase van de wedstrijd, de twaalf minuten blessure tijd die volgens Sam bij werden getrokken, in combinatie met wat opstootjes van Gydo beslechten deze wedstrijd... 1-2 voor de boys from the wijk... Haulerwijk...
De terugweg gaf Job aan dat het hem, in tegenstelling tot zijn vooroordeel dat het 2de en 3de allemaal wat voor de gein is, vies tegen was gevallen, maar dat hij wel leuk vond.
En nu is het tijd voor een beetje rust. Zaterdag zijn we vrij met het 2de en de week daarop is het kunneginnedag, zoals ze in Drenthe zeggen. Het zal dus weer even duren voordat er weer een stukje met glorieverhalen van ons team op de site zal verschijnen.