4 mei 2011 10:30
Op een dinsdagavond voetballen, met weinig spelers tegen een tot voor kort relatief onbekende tegenstander kan nooit tot goede dingen leiden. En dat klopt ook. Door een afwachtende houding, het ontbreken aan initiatief en persoonlijke fouten, is deze doldwaze wedstrijd geëindigd in 4 – 4.
De mannen uit Roden kwamen op dinsdag bij ons bezoek en wij zouden hen wel even ontvangen. Een bloeddorstig tweede had er moeten staan maar door niet opdagende mensen, en spelers niet in de gelegheid om te komen waren we maar met 11 man. Dan denk je man oh man, hoe kan toch weer? Nou eigenlijk was ik persoonlijk best tevreden aangezien wij 8 mensen van ons vaste team misten. Of zeven en een rechtsback/keeper. Dat is maar net hoe je het bekijkt. Jawel, wij moesten het rooien zonder Boers, Fokke, Alex, Yorick, Ate, Sweitse, Ruben en Johan U. Maar met de hulp van Martijn v/d Vijver en Klaas Rozema in combinatie met een terugkerende Henk Jelsma en Gijsbert hadden we er dus toch uiteindelijk 11.
Een vlagger hadden we ook niet, maar gelukkig werd dit door onze rode, polsbrekende, geweldenaar Coen Otten op zeer proffesionele manier met één arm gedaan. (hoe anders?)
Met de zon fel in ons gezicht werd er deze avond op veld 2 afgetrapt. En wij probeerde uiteraard hetgeen te doen wat we altijd doen. Vast zetten en opjagen, en in de omschakeling goed aansluiten en doorschuiven. Dit leverde ons meerdere malen balbezit op maar echt voetbal zat er nog niet in. Met een, op een zo’n grote schaal, veranderd team is dat ook niet verwonderlijk maar de fouten lagen voornamelijk in het passen en de momenten van balbezit. Die waren er nogal veel aangezien onze tegenstander de eerste helft geen enkele vuist kon maken. Het duurde dan ook niet lang of het doelpunt viel aan onze zijde, en hoe kan het ook anders, het was een doelpunt van Henk Jelsma.
Hierna werden de aanvallen iets beter, maar makkelijk werd het ons niet gemaakt. Dit gold ook voor onze verdediging want in deze fase van de wedstrijd werd er niet veel weggegeven en ondanks de felle zon bleef Jorg de ballen goed vangen en Klaas, als laatste man, in nood de ballen goed wegroeien. Dat wil zeggen dat op den duur een speler van de tegenstander door brak en de klassieke fout maakte de bal “te lang bij zich te houden”. Hier is maar één oplossing voor en dat is een harde schaaf op de bal. In dit geval technisch meesterlijk uitgevoerd door KT Rozema. Het vermoeden was wel aanwezig dat het ook anders had gekund, maar Klaas had kennelijk al besloten dat zijn oplossing deze resolute vorm ging krijgen. Op de bal weliswaar. Dit hitste de tegenstander op en zij waren van mening dat het “te hard” was. Nadat er geprobeerd werd om duidelijk te maken dat de desbetreffende speler eerder had moeten spelen ging het spel weer verder.
Een opvallend moment deed zich voor nadat Sake de captain van het team in stelling bracht in de zestien meter door een perfecte steek pass. Hij scoorde namelijk! Lag het aan die rode band? Was de keeper slecht? Was de beweging er goed? Ik weet het niet, maar ik scoorde hem wel...
Net voor het eind van de eerste helft maakte de tegenstander een weergaloos buitenspel doelpunt. Het was weergaloos te noemen omdat, EN, het echt buitenspel was, EN de scheids bijna op één lijn stond. Een bijzonder vreemd moment.
In de 2de helft werd er niet gewisseld, dit kon ook niet. De tegenstander deed dit wel want hun wisselspeler was eindelijk in het bezit van zijn spelerspas en mocht nu het veld betreden. De tweede helft liep stroef en er was sprake van een bepaalde mate van anti-voetbal. Lange ballen en rennen. Hierdoor kreeg de tegenstander meer ruimte en zij maakten handig de 2-2. Het duurde niet lang of zij maakten zelfs de 2-3, maar deze werd afgekeurd en binnen 5 minuten deed Jelsma het aan de andere kant op aangeven van Martijn v/d Fiever (drents). In een verschrikkelijk periode van de wedstrijd waar Gydo ietwat onhandig 2 gele kaarten kreeg en wij in meerdere opzichten fouten maakten, stond het ineens 3-4. Sjeumig, stonden we ineens met tien man en ook nog eens achter. Ik zeg het wel vaker, maar wie had dat gedacht? Er werd in het laatste deel van de wedstrijd op alle fronten geknokt en gelukkig, heel gelukkig, hebben wij een spits die op de meeste belangrijke momenten sommige momenten ineens iets opzienbarends doet. In dit geval maakte Sicco uiteindelijk de 4-4.
Wat een verschrikkelijke uitslag en wat een verschrikkelijke prut wedstrijd was het uiteindelijk. Maar alles goed en wel, geen geblesseerden en geschorsten en geen verlies terwijl Henk Siepel aanvoerder is.
Tevens was er lekker veel publiek! Dit heeft ons zeker geholpen in het vormen van een stukje ruggegraat in deze wedstrijd... Bedankt daar voor!
Zaterdag wacht ons de return in Roden...