9 mei 2011 13:15
Op de meest dorstige dag ooit, op de dorre vlaktes van Roden, moest het 2de, terwijl het gras bijna uit zichzelf ontvlamde, aantreden tegen de mannen uit Roden. Er moest wat goed worden gemaakt na het drama van dinsdag en dat is gedaan. Met hard werken en keihard zwoegen zijn er drie zwaar bevochten punten behaald. Hm, right...
We hadden dorst... We hadden erg veel dorst en het was droog... Erg droog... De avond voor de wedstrijd hebben we gedronken... Veel gedronken...
En terecht want onze rots in de branding Alex ging trouwen. Het was een goed feest met muziek, bier, asociale momenten, een rubber boot en een natte gips arm. En naderhand lieten we de boel achter met een boze eigenaresse en verliefde ceremonie meesteres. Deze laatste hadden we te danken Gydo.
Maar gelukkig had niet iedereen zich compleet vol gegoten en waren er nog mensen die wat in de spreekwoordelijke voetbal melk hadden te brokkelen. En dit was ook hard nodig aangezien onze meest recente trend om met elf mensen te vertrekken rustig werd doorgezet. Op het laatste moment kwam het nieuws dat Sicco niet mee kon doen dan ook als een klap aan. Dit resulteerde niet alleen in een verbaasd Ronald-de-Vries-gezicht die niet had verwacht een hele wedstrijd te moeten voetballen, maar ook in een probleem. Met de mensen die we hadden werd het al snel duidelijk dat Mr. Veenhuizen himself in de spits moest. En Sake is misschien wel de meest harde werker van het team, maar hij kan niet zo goed scoren. Maar ach, er zijn er weer anderen die zich niet zo goed kunnen beheersen. Dit bleek onder andere door de verzameling boetes die iedereen kreeg en bij zich had tijdens de bespreking. Gydo dacht met 40 euro toch wel winnaar te zijn, maar Coen nam dat gevoel direct weg door aan te geven dat hij al op 103 euro zat. Coen die zich weer opwierp als vlagger en dit wederom weer goed heeft gedaan. Zo goed zelfs dat hij na de wedstrijd direct werd benaderd om zijn "kunstje" ook bij het eerste te doen. En ook daar heeft hij het geflikt want met de vlag in de hand van Coen, scoorde het eerste drie doelpunten in één helft.
Aangekomen op het veld in Roden, wat mij, vanwege de hitte e.d., meer deed denken aan een soort voetbal sodom en gemorra dan aan een voetbal veld, moesten we het doen. En wat "het" is, is mij persoonlijk op deze middag nooit duidelijk geworden. Wat ik wel weet is dat de tegenstander "het" in elk geval niet deed. Vanaf het begin stond het bij ons achterin als een huis. Dit had voornamelijk te maken met het feit dat Sweitse en Ronald, respectievelijk onze voorstopper en laatste man, kneiter fit waren en het hart van ons team vormden. Richard nam daarnaast de rol aan van... van... Richard liep rond en deed wat nodig was, laten we het zo zeggen. Maar hierdoor stond de mid-mid van Roden wel steeds tegenover drie man. Daarnaast waren er erg veel mensen in ons team verschrikkelijk lui en omdat de tegenstander verkeerd liep, hielden wij continue, op een bijna belachelijke manier, toch balbezit. Het was zelfs zo, dat de tegenstander de bal pas kreeg als wij hem aan hun gaven. Dit gebeurde bijzonder veel op de kant halven waar een niet geconcentreerde Tom M en Henk S, met alle mogelijke moeite elke vorm van balbezit compleet naar de Filistijnen hielpen. Gelukkig dat we in het centrum van het middenveld zo sterk stonden, anders had de tegenstander nog een kans gehad ook. Desalniettemin produceerden beide mannen de eerste helft bijna alleen maar bagger, en moest het voornamelijk van anderen komen. Dit gebeurde gelukkig ook en in de eerste helft zagen wij Johan U een kopbal de kruising in jagen die, even knap als hij gekopt werd, even knap van de lijn gehaald door een verdediger van de tegenstander. Jammer jammer wat een pech. Na een drinkpauze gingen we verder met waar we mee bezig waren. Veelal elkaars fouten herstellen en proberen toch een kansje te forceren. Sake liep zich voorin het apezuur maar jammer genoeg een lange tijd zonder resultaat. Totdat één der oude iconen weer van zich liet horen. Het was Henk prik-em-er-in Jelsma! Vanaf rand zestien werd met een sluwe beweging en een geplaatst schot de 0-1 op de kaart gezet. Oh jongens, wat was ik blij met DAT doelpunt...
We gingen de rust in en konden onze dorstige lichamen van vocht voorzien. Nadat aanvoerder Tom Mulder vond dat we onszelf meer moesten belonen en dit duidelijk maakte aan de ploeg, gingen we verfrist en vervelend de tweede helft in.
Je zal het geloven of niet, maar het was nog warmer geworden. Het zou mijn verbeelding geweest kunnen zijn, maar volgens mij heb ik een wesp zijn vleugels zien verbranden door alleen maar te vliegen en daarna als een smeulend brokje neer te storten.
De tweede helft begon zoals de eerste eindigde, wij deden ons ding, de tegenstander probeerde iets anders, en wij hadden balbezit. Omdat Sweitse het achterin toch iets te rustig had ging hij zijn geluk maar eens beproeven en eindige bij de zestien van de tegenstander, waar de tegenstander de aanval afsloeg met een hands-bal. Een vrije trap dus. Gydo had gevraagd of hij de vrije trap mocht nemen, en wederom maakten wij de afspraak met hem dat als hij zou missen wij hem wederom mochten "dea skoppe". Gydo vond dit geen probleem. De vrije trap van de eeuw is uiteindelijk de meest langzame slappe rotbal ooit geworden. Wij vonden het allen verwonderlijk dat zo'n zachte bal zo hoog kon komen. Want Gydo raakte namelijk de lat van het hek achter de goal. Later vertelde Gydo dat de bal veel en veel te licht was.
Verder gebeurde er in deze tweede helft niet erg veel. Het was zelf behoorlijk saai. En toen....
Toen was er iets met een rode kaart....
Een rode kaart ja...
Voor iemand van ons team...
Ik denk, persoonlijk, dat het de meeste terechte rode kaart van het seizoen was. Hij was namelijk voor mij. Ik, Henk Siepel, kreeg een rode kaart. En niet voor zomaar iets nee..
Na een diepe bal die mij door de laatste man, in mijn visie, ietwat onreglementair af werd gepakt, stond deze zelfde laatste man te kijken waar hij de bal zou spelen. Ik liep op hem af en hij speelde de bal. Veel te laat en op Chuck Norris round-house-kick-in-the-face achtige wijze liet ik de zool van mijn schoen op de borst van de tegenstander belanden. En sabelde hem ten gronde. Woede bij de tegenstander. Direct rood van de scheidsrechter. Tevens, heel frappant, de eerste scheidsrechter die ik voor het eerst echt goed vond fluiten. De schaduw buiten de lijnen restte mij na dit incident. En toen? Toen gebeurde het...
De tegenstander kon niet met de gegeven ruimte omgaan, en zetten druk waar wij het beste stonden. Dit betekende 5 minuten na mijn kaart, een doelpunt van Henk Jelsma. 0 -2. Dit betekende 10 minuten later een actie van Gydo die de zestien van de tegenstander penetreerde en neer werd gelegd. Een penalty! (uit te spreken als peenaltie, das drents) Gydo, zelf, nam plaats en scoorde. Direct na de goal zette Gydo het op een lopen en zocht... hij zocht en zocht... Maar Sicco was al weg... Compleet verbouwereerd bleef Gydo op het veld achter. Tja...
Nu kregen we steeds meer ruimte en wat Henk iets-met-prikken Jelsma erg goed kan, kon Sake niet op deze middag. Deze oud-marinier deed alles wat hij kon, maar hoe vaak hij ook alleen voor de keeper zou komen, het mocht niet baten. Naast, over, of bij de keeper in de handen, het werd hem gewoon niet. Henk prikkie-prik Jelsma daarentegen hoefde de bal gewoon maar aan de keeper te geven en keek hem daarna zo ongeveer uit de handen van keeper de goal in. 0-4.
En zo eindigde deze brakke, luie maar ook weer zeer bevredigende wedstrijd.
Dit is voor mij het laatste wedstrijd stukje van het seizoen, want volgende week ben ik er niet bij omdat ik een weekend weg ben, en ik ben geschorst :). Volgende week word het de Griffioen en ik wens het tweede veel succes toe..
Ik denk ditmaal dat een andere oude meester zijn schrijf kunstje maar weer even uit kast moet halen.