14 november 2011 10:45
Vorig jaar was het Feijenoord in de beker....
Dit jaar SC Heerenveen...
En nu moesten de mannen van Harkemase Boys 4 het opnemen tegen het 2de van de Haulerwijkse Boys...
Op deze koude zaterdag reden een witte bestelbus en drie personenauto’s, gevuld met het meest getergde team van de reserve (A-cat) 3e klasse F, richting Harkemase Boys. De gemiddelde snelheid lag hier en daar hoger dan bij de formule 1 race van zondag, maar dat terzijde.
Aangekomen op het welbekende sportpark “De Bosk”, waar één van Frieslands hoogst spelende clubs is gehuisvest, werden we netjes naar onze kleedkamer begeleid. Tijdens het omkleden en de warming-up werd ons duidelijk dat onze tegenstander vandaag voor de koppositie zou strijden, en alle hoop had om dit inderdaad te gaan volbrengen tegen de hekkensluiter uit de competitie.... Dat zijn wij inderdaad...
Zij wisten niet dat het 2de één ding erg goed kan. Namelijk tegen de tegenstander voetballen. Het spel maken is niet altijd meer aan ons besteed, maar het de tegenstander moeilijk maken dat mag je toch onze specialiteit noemen. En dat bleek vanaf het eerste moment....
Want vanaf het eerste fluitsignaal kregen we een partij klassiek fries lange-ballen-vroeg-thuis-houthakker-dwars-trjoch-de-bjemmen-hinne voetbal voor de kiezen (excuses voor het slechte fries). En dit betekende een paar dingen. Coen en Jan werden een aantal malen achter hun tegenstander aangestuurd omdat deze keer op keer met een lange bal de hoek werden ingejaagd. Dit alles werd bij de tegenstander vanuit het midden gedaan, en dat hadden we op den duur door. Alex stond steeds strakker op zijn man en Jan en Coen werden, creatief gezien, niet echt meer verrast door de diepe ballen. Omdat Sicco, Ruben en Hans ondertussen ook wel hadden gezien waar alle opbouwende ballen vandaan kwamen werd het steeds makkelijker om dit te voorkomen, en langzamerhand konden we een klein vuistje vormen.
Er waren de eerste helft zelfs enkele moment dat we op hun helft voetbalden, dit omdat we steeds scherper raakten, in combinatie met een continue doorjagende spits. Aan de rechterkant stond Job erg scherp, en aan de linkerzijde was het good old v/d Viever die de boel strak hield en zodoende werd Harkema steeds meer op eigen helft gedreven. En de momenten dat de roodwitten, met de grootst mogelijke moeite, onze zestien penetreerden, was het Jorg die zijn heiligdom met veel lijf en leden verdedigde... Ruststand 0-0...
In de tweede helft begonnen we zoals we dat de afgelopen wedstrijden altijd doen... Met voetbal. Dat wil zeggen dat we proberen te voetballen en de wedstrijd naar onze hand willen zetten. Normaliter houdt dit de doodsteek in, aangezien de tegenstander dan meer ruimte krijgt en ons compleet kapot speelt. Maar vandaag niet. Op deze zaterdag, die ondertussen al stukken warmer werd door een heerlijk schijnende zon, waren het de strijdlustige mannen van de boys die dit voorkwamen! Ruben, vechtend als Frasier, op het middenveld. Job, sprintend als Bolt, langs de lijn. Hessel, als Ronaldo in zijn nadagen, in de spits.... In de spits?.... In de spits ja! Al slidend en vol in de sprint maakte Hessel het onmogelijk voor de laatste man en voorstopper van de tegenstander om langer dan 2 seconden na te denken wat ze met de bal moesten. De poging tot voetbal in combinatie met gedisciplineerd verdedigen zorgde er voor dat de tegenstander niet kon scoren en wij hier en daar kansen kregen. Tot op den duur het noodlot toesloeg... Op het middenveld kreeg Harkema de bal en probeerde met een steekbal een kans te forceren. Klaas, onze verdedigingsbuffel en stierennek, was net uitgestapt en Axel moest het persoonlijke duel met de spits aan. Door het net opstuiten van de bal, het niet vol kunnen terugspelen van Alex op Jorg, kon de gekleurde spits van de rood witten op oneerbare wijze met het scheenbeen (niet te verwarren met schaambeen) Jorg verschalken...
En toen gebeurde er iets wat nog niet eerder gebeurd is...
De gezichten stonden naar voren...
Ruggen bleven recht...
Het kon ons niets schelen, want we voetbalden goed!
Met volle kracht en complete inzet werd er weer doorgevoetbald. En toen sloeg het noodlot opnieuw toe. Hans, compleet aan het einde van zijn krachten en volledig stuk gevoetbald, raapte zijn liezen bij elkaar, zocht zijn knieschijven op en wisselde met Henk Siepel. De nog steeds geblesseerde Henk mocht het proberen op de linkerflank.
De boys bleven doorgaan waar ze mee bezig waren en er bleven hier en daar kansen ontstaan. Hier werd af en toe de lange bal voor gebruikt, en zodoende werd op den duur Hessel weer eens bereikt die de bal aannam en door de verdediger werd neergesabeld. In Hessels geval betekent dit dat hij auw zegt en even met zijn been trekt want om nu te denken dat zelfs een stevige Harekiet Hessel echt neer krijgt is natuurlijk onzin. Desalniettemin werd ons een vrije trap gegeven.
Sicco stond achter de bal en klaar om hem te nemen. Na een kort aanloop wist onze rechtsbenige Roberto Carlos met een weergaloos schot in de kruizing de keeper compleet radeloos achter te laten... Fucking 1-1!
Het zag er naar uit dat we eindelijk gingen krijgen wat we nu wel eens verdienden!
En dit was ook zo! Na een kwartier hard doorzetten mochten we het punt mee naar huis nemen.
Onze wedstrijd bleef ook niet geheel onopgemerkt want toen we de kleedkamers verlieten stonden er 2000 mensen voor ons te applaudiseren! Of dit nu met onze looks en wedstrijd had te maken of met het feit dat het eerste van Harkema in hun thuis wedstrijd net een mooie aanval had opgezet, dat laat ik even in het midden....