12 december 2011 20:30
Op een mooie Decemberzaterdag, ergens in Friesland…
Wordt deze mooie en rustige zaterdag onderbroken door een soort geluid wat niet direct thuis valt te brengen. Het is een soort gedreun… Maar hier en daar ook duidelijk zang…
En naarmate je dichter bij het voetbalveld in Rottevalle komt, wordt het harder…
Nu zijn er ook woorden hoorbaar in het gezang en geschreeuw…
Het klinkt als, tja, hoe klinkt het… Het heeft wat weg van het simpele liedje wat de Haulerwijkse Boys altijd zingen na een overwinning… Maar, dat zou betekenen dat…
JAWEL!!!! Het 2de heeft gewonnen en het” Haulerwijkse Boys olé olé” klinkt voor het eerst dit seizoen uit de kleedkamer in Rottevalle!!!! YEEEEEAAAAH!!! De eerste winstpunten zijn binnen!!!!
Zaterdag 10 december moest het gaan gebeuren, uit tegen Rottevalle. En het weer deed reeds vermoeden dat we op het welbekende kunstgras veld in Rottevalle de strijd zouden moeten gaan beslechten…
De voortekenen waren reeds gunstig, want wederom had Sicco op woensdag een selectie van 15 man ter beschikking waar hij dan weer als een volleerd schaakmeester, door de juiste stukken op de juiste plek te zetten, tot een opstelling zou komen… Ware het niet dat…
Jorg af zei omdat hij geen agenda’s bij kan houden en was vergeten dat hij op een bedrijfsfeest moest zijn. Dit betekende dat we geen keeper hadden! What to do, what to do? We hoopten dat het eerste zou worden afgelast en zo misschien gebruik van Fokke mochten maken. Maar voor de zekerheid hadden we ook de nieuwe ster van het derde achter de hand, en dan bedoel ik natuurlijk Marten “stroophanden” Eringa!
En omdat het eerste doorging mochten wij gebruik maken van Marten, die eigenlijk geen tijd had maar de geweldige eer om eens met het 2de te voetballen niet voorbij liet schieten. Dus uit de brand geholpen en met keeper gingen we onderweg naar Rottevalle.
Aangekomen bleek al snel dat de wedstrijd een kwartier eerder zou beginnen, en “dat dit met ons gecommuniceerd zou zijn”. Nu kunnen we rustig stellen dat Rottevalle nog nooit goed met ons heeft gecommuniceerd en wij niet met hun, dus het feit dat we gemiddeld met 140 kilometer per uur naar onze tegenstanders jagen, was wederom weer eens in ons voordeel.
De opstelling was vrijwel ongewijzigd vergeleken met eerdere wedstrijden. We hadden Hans en Alex op de bank, en Louw-Janus stond links op het middenveld, en Klaas “de taxi-baas” Rozema stond rechts achter. Voor de rest was alles bijna hetzelfde. Behalve dat we, naast Jorg, ook Ruben vandaag moesten missen. Op kunstgras! De enige centrale middenvelder met techniek! Een aderlating… Bij voorbaat al. Gelukkig was Sweitse er wel weer, en samen met Henk Siepel en Sicco moest er dus op het centrale middenveld gewerkt worden vandaag! Maar eigenlijk gold dat voor alle posities…
In de eerste helft werd dat jammer genoeg een beetje nagelaten en dwongen de Rottevallenarianen ons op onze eigen helft te voetballen. Hessel kreeg in de spits alleen maar lange ballen te verwerken en Job en Louw-Jan werden slecht bereikt aan de zijkanten. Dit zorgde er onder de streep voor dat de tegenstander veel balbezit had. Na menige steekbal te hebben gepareerd kreeg onze tegenstander op den duur toch de bal in de zestien, en waar iedereen een voorzet van de desbetreffende aanvaller verwachte, beukte hij de bal met bruut geweld in de korte hoek. Verbijsterde gezichten bij onze keeper en verdedigers was het gevolg. We hadden wel door, hier moet een tandje bij!
Met de 1 van Rottevalle tegenover het welbekende gapende gat op het scorebord voor ons, gingen we de kleedkamer in voor de pauze. Er waren weinig verwijten al werd er wel even heftig gediscussieerd over hoe het nu verder moest. Want ook al is Rottevalle de eerste ploeg boven ons en zou je verwachten dat ze van minder niveau zijn, ze hadden ons de eerste helft wel klem gezet!
In de tweede helft maakte Riemer, die overigens een puike wedstrijd als voorstopper heeft gevoetbald, plaats voor Alex. Riemer had net als velen van ons de nadelen van kunstgras nu ook in zijn botten gevoeld en had last van zijn rug gekregen…
Vanaf de aftrap gebeurde er iets geweldigs, Rottevalle ging overduidelijk een beetje in de kont hangen, ze stonden immers voor, en gezien hun stand waren zij dat, net als ons, niet helemaal gewend…
Wij vlogen als een stel adrenaline gedreven berzerkers over het veld op zoek naar kansen. De lakse houding van Rottevalle kwam ze snel duur te staan, want de keeper van de tegenstander schoot op den duur de bal zo bij Louw-Jan in de voeten! Maar Louw-Jan ontving hem rond de middellijn, op zich niet bijzonder… Ware het niet dat Louw-Jan in de pauze zijn knop op standje Beijert 2.0 had gezet! Zonder na te denken werd de bal over deze enorme afstand in de goal, over de keeper heen geschoten… Eén van de mooiste goals van het seizoen was het gevolg! En we waren terug in de wedstrijd! De adrenaline en euforie straalde van ons af, maar wij wilden meer! En dat ging gebeuren ook! Want wat er toen gebeurde deed mij denken aan een oude tekenfilm serie genaamd Dragon Ball Z. Diezelfde Louw Jan zetten de knop van Beijert 2.0 naar standje Beijert de Beast! Een diepe bal werd gegeven, de verdediging werd er met groot gemak uitgelopen en bal met een enorme partij overtuiging langs de keeper geschoven… Alsof het nooit anders was geweest! We stonden voor!
We bleven aanvallen en Job en Louw-Jan werden steeds goed bereikt. Totdat er met een vreemde windvlaag en lange bal vanuit de verdediging van de tegenstander, een aanvaller werd bereikt. Uit het niets mogen we wel zeggen. En waar Marten tijdens de duik al een kreet van onmacht slaakte, moesten wij de 2-2 incasseren…
Direct daarna volgde een kans waarbij Louw-Jan wederom bij de keeper in de buurt werd neergezet, alleen was een crash nu het gevolg. Beide spelers kermend op de grond. Op de vraag of er gewisseld moest worden antwoordde Louw-Jan met verbeten gezicht “Eerst nog één maken”. En dat gaf aan dat het er vandaag voor ons team inzat. Die houding, en die overtuiging!
De irritaties bij de tegenstander liep op door, laten we zeggen, enige intieme kennismakingsmomenten waarbij bepaalde middenvelders van ons rustig rood hadden mogen krijgen… Uit ervaring weet ik dat een vuistslag toch gemiddeld zo’n 8 wedstrijden oplevert. Maar ik kreeg hem niet! Ons geluk in dezen…
Met een gelijke stand op het score bord gingen we de laatste 20 minuten in en werd Louw-Jan toch gewisseld voor Hans, het ging toch niet helemaal meer kennelijk. En toen trok onze laatste kartrekker binnen het elftal enorm getergd een streep. Tot hier en niet verder zei Sweitse! En dit deed hij door een halve voorzet, in de zestien van de tegenstander, met de rug naar de goal aan te nemen en daarna over zijn schouder met een brute streep in de kruising te schieten! Lachen kon hij niet direct want de overgebleven frustraties moesten er eerst nog uit.
Daarna hebben we alles op alles gezet, onze knieën verbrand op de rubberkorrels, onze enkelbanden laten tingelen op het kunstgras en alles wat we hadden in de strijd gegooid…
En toen klonk het meest verlossende eindsignaal dit seizoen… 3 punten!… En enorme blijdschap…
Naderhand in de kantine bleek dat Sicco van alle wedstrijden tot nu toe de statistieken heeft bijgehouden en deze hebben we met zijn allen, onder het genot van het gele gerstenat, even doorgenomen. Om daarna onze weg naar de kroeg te vervolgen waar, naar het schijnt, het jongere deel van ons team, het grootste deel van de pot, en terecht, nadat bijna iedereen vertrokken was, compleet soldaat hebben gemaakt in de vorm van liters bier en nabezorgde pizza’s…
Tot volgend jaar…